System wsparcia szkół i placówek oświatowych wdrażających modułowe programy kształcenia zawodowego

Wdrażanie kształcenia modułowego - Projektowanie modułowych programów kształcenia zawodowego


Projektowanie modułowych programów kształcenia zawodowego

W działalności placówki edukacyjnej program nauczania stanowi podstawę planowania, realizacji, kierowania i kontroli procesu nauczania i uczenia się. Równocześnie umożliwia on dobór informacji w podręcznikach oraz innych materiał dydaktycznych i metodycznych (dla nauczycieli). Ważną kwestią jest mechanizm projektowania oferty programowej. Na rysunku poniżej przedstawiono ramową (ogólną) procedurę projektowania programów nauczania, która ma uniwersalny charakter. Wyznacza ona logiczny algorytm działań projektowych, niezależnie od tego jaki podmiot rynku edukacyjnego będzie ją stosował (szkoła lub placówka doskonalenia zawodowego).

proc projekt prn
Ramowa procedura projektowania programów kształcenia zawodowego

Warto mieć na uwadze również fakt, że szkoły i ośrodki kursowe posiadają w zakresie projektowania proramów nauczania kilka możliwości do wyboru:

  • mogą dobierać i bezpośrednio stosować programy z ogólnodostępnych wykazów zatwierdzonych do użytku przez właściwe organy decyzyjne (np. przez resort edukacji – programy dopuszczone do użytku szkolnego, czy też resort pracy –modułowe programy szkoleniowe rekomendowane dla rynku pracy) i wdrażać je bezpośrednio do praktyki;
  • mogą zmodyfikować ogólnodostępne programy nauczania wybrane z istniejących zbiorów, dopasowując je do własnych potrzeb i oczekiwań klientów (pracodawców, uczniów);
  • mogą opracowywać nowe, własne (autorskie) program nauczania, do których wiedzie jednak „wyboista droga” przez kolejne fazy: zdiagnozowanie potrzeb w zakresie kształcenia (lub szkolenia), określenie zadań i celów kształcenia, zaplanowanie systemu oceny, przygotowanie i wdrożenie programu oraz przeprowadzenie ewaluacji programu. Jest to zarazem odnawialny cykl działań jaki należy stosować ażeby programy nauczania posiadały akceptowalną jakość rynkową.

Każde z tych rozwiązań ma swoje wady i zalety. Bez wątpienia najprościej jest wybrać i zastosować program, który został uznany przez właściwe organy i oficjalnie dopuszczony do użytku. To działanie będzie tym efektywniejsze, im bogatsza będzie oferta różnorodnych programów nauczania na rynku usług edukacyjnych. Dzięki tej różnorodności będzie łatwiejsze również znalezienie programu pasującego do danego typu szkoły lub grupy docelowej. Nie ma również w tej sytuacji większego problemu z materiałami dydaktycznymi, gdyż należy oczekiwać, że każdemu programowi towarzyszy zestaw materiałów dydaktycznych zabezpieczających jego realizację.

Praktyka pokazuje, że zaprojektowanie własnego programu nauczania umożliwia lepszą realizację przyjętych przez dostawcę usług edukacyjnych założeń dydaktyczno-programowych. Ale z drugiej strony wymaga większego wysiłku intelektualnego i finansowego, a w wielu przypadkach również wymagane jest samodzielne opracowywanie materiałów dydaktycznych.
Zapewne pewnym kompromisem jest trzecie z możliwych rozwiązań – dostosowanie, modernizacja, aktualizacja czy też modyfikacja istniejącego programu nauczania do własnych potrzeb. Jest to najbardziej korzystny wariant umożliwiający jednocześnie samodoskonalenie się kadry w zakresie tworzenia i rozwoju oferty programowej palcówki, a zarazem stanowi pomost na drodze do samodzielnego tworzenia oferty edukacyjnej, która w aktualnej sytuacji prawnej jest możliwa.

Opracowano na podstawie artykułu Krzysztofa Symeli "Modułowe kształcenie zawodowe w Polsce – elementy diagnozy"

Dodaj temat do forum